Nie ma za co 🙂 Wiesz, wydaje mi się, ze studia humanistyczne postrzegane są często jako hobby i coś, nic nie wnoszącego do „życia po studiach” 🙂 zatem jeśli do tego taki humanista ma dużo zainteresowań to staje się takim mega hobbystą i nie wpasowuje się we współczesny model człowieka sukcesu 😉 chyba, ze potrafi te zainteresowania przełożyć na coś, co zapewni mu byt, co nie jest niemożliwe, szczególnie jeśli ma się wspierające otoczenie… 😉

Można spróbować wybrać taką opcję, która nie będzie zamykała furtki pozostałym. Wiem, że to z perspektywy czasu wygląda inaczej, natomiast fakt wybrania studiów w takim przypadku jest w moim odczuciu o tyle ograniczający, że trzeba wybrać coś jednego. W rzeczywistości, po studiach będziemy potrzebować różnych dziedzin i wtedy nasze wszechstronne zaintersowania mogą znów się połączyć, więc dobrze nie zapominać o nich tylko przez to, że studia dotyczą określonej dziedziny. Swoją drogą, to jest dobry temat na tekst, dzięki za inspirację! 🙂

Dokładnie Kasiu 😉 tylko najpierw trzeba odnaleźć to co „wciąga” i „pochłania”, myślę, że trochę trudniej mają osoby, które interesują się wieloma tematami, bo jak w tak młodym wieku, kiedy się idzie na studia, wybrać jedną lub nawet 2 czy 3 dziedziny, które się będzie chcieć z pasją zgłębiać przez kolejne lata…

Myślę, że nie zaszkodzi „mieć magistra”, zastanawiam się tylko, czy rzeczywiście każdy powinien poświęcać tyle energii i czasu, żeby ten tytuł zdobyć. Z drugiej strony rozumiem te osoby, ponieważ w Polsce ciągle oceniamy (zbyt) pozytywnie tytuły, dyplomy i certyfikaty, a nie doceniamy realnych umiejętności i tzw. miękkich kompetencji, ale każda zmiana wymaga czasu…

Myślę też, że studia nie powinny szkolić tylko i głównie naukowców. Co to byłby za monotonny świat, gdyby wszyscy byli naukowcami? 😉

Dzięki za feadback 🙂 cieszę się, że mogłam się do czegoś przydać 🙂